با یاد خدا دلها آرام می گیرد

یادمه یه شب توی خیابونا قدم می زدیم وقتی بهش گفتم شاید نتونم باهات تا آخر بمونم، اشک توی چشای

 سیاهش جمع شد

برام غریب بود دلم از حرفی که زده بودم گرفت احساس عجیبی منو فرا گرفت و از حرفم پشیمون شدم

اما حالا ،حالا که اون رفته و نمونده  فکر می کنم اگه نمی گفتم باهات تا آخرش هستم شاید اینجا بود.

اما حالا دیگه بود و نبودش مهم نیست، دیگه مهم نیست که اینجا باشه،برام این مهمه که اشتباه کردم،

 نشناختمش

تو چهرهی ساده و بی ریاش دیو بی احساسی رو ندیدم ندیدم ندیدم. . .

کاش از اول می دونستم واسه من موندنی نیستی

یادته موقع رفتن از ته دل می گریستی

دل تو پر از فریبه واست از جونم گذشتم

حرمتو شکستی رفتی هنوزم غریبه نیستس

کاش از اول می دونستم که تو ام تنهام میزاری

تو بودی بود و نبودم اما نه،دوسم نداری

الهی که یه آب خوش از تو گلوت پایین نره

الهی که تو زندگیت بیوفته صد هزار گره

الهی چشمای سیات وفا از هیچکس نبینه

نفرین و لعنتت کنن لیاقت تو همینه

چشای خیسو براهت بگو دوختم یا ندوختم

عمری تو زخم زبونات بگو سوختم یا نسوختم

دل تو پر از فریبه واست از جونم گذشتم

حرمتو شکستی رفتی. . . . . . .

با یاد خدا دلها آرام میگیرد

سلام به دوستان خوبم

اینبار به توصیه ی یکی از شما بهترینها می خوام از غم ننویسم چون دیگه به پایان غصه هام رسیدم اینو مدیون بهترین همسر دنیا میثم مهربانم هستم

اون کمک کرد تا غصه هایی که دیگری برام به جا گذاشته بود از یاد ببرم.کمک کرد از جام بلندشم و دوباره به زندگیم سرسامون بدم.

میثم جان به خاطر همه ی محبتات بی نهایت ممنونم

عشق گاهی می رود آهسته تا عمق نگاه

همنشین خلوت غمگین آه

عشق گاهی هقهق آرام اما بی صدا

اشکریز ذکر محبوب است در پیش خدا

عشق گاهی طعم وصلت میدهد

مزه ی شیرین وحدت می دهد

عشق گاهی شوری هجران دوست

تلخی هرگز ندیدن های دوست

عشق گاهی هجرت از من تا شدن

عشق یعنی با تو بودن ما شدن

عشق گاهی یک بغل دلواپسی

عطر مستی ساز شب بو اطلسی

عشق گاهی در فنا معنا شود

واژگان دفتر کشف و تمناها شود

عشق را گو هر چه خواهد شود

با تو اما عشق پیدا می شود

بی تو اما عشق کی معنا شود

                                                               تقریم به عزیزترین میثم

                            با یاد خدا دلها آرام می گیرد

منم سر گشته ی حیرانت ای دوست

کنم یکباره جان قربانت ای دوست

دلی ناساز و شوق وصل پوید

دهم سر بر سر پیمانت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده

میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت

وجودم را ز غم ویرانه کرده

من آن آواره ی بشکسته بالم

ز هجرانت بتا رو بر زوالم

منم آن مرغ سرگردان و تنها

پریشان گشته شد یکباره حالم

ز هر سر بر سر سجاده کردم

دعایی بر آن دلداده کردم

ز حسرت ساغر چشمانت ای دوست

لبانم یکسره از باده کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری

ز هجر یار تا کی داغداری

بگو تا کی ز شوق روی لیلی

تو مجنون پریشان روزگاری

پریشانم پریشان روزگارم

من آن سر گشته ی هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت

درون سینه آسایش ندارم

ز هجرت روز و شب فریاد دارم

ز بیدادت دلی ناشاد دارم

درون کوهسار سینه ی خود

هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی

دمادم با دل من در جفایی

چرا آشفته کردی روزگارم

عزیزم دارد این دل هم خدایی

                                       با یاد خدا دلها آرام می گیرد

لحظه ی سخت رفتنه هیچی تو قلب من نموند

نگاه آخرین تو شعر جنونم  و سرود

از التهاب بی کسی منو آوردن به جنون

زندگی زندونه و بس وقتی نباشه همزبون

خواستم فراموشت کنم اما خیالت نمی ذاشت

به غیر دیوونه شدن راهی جلو پام نگذاشت

منو هرگز نبخش ای مهربونم

 همیشه بد بودم اینو خوب می دونم

بهتره نشناسی منو منی که با تو بد بودم

تنها از عشق و عاشقی شکستن و بلد بودم

لایق بودنت نبود قلب حقیرم می دونم

حقمه تا آخر عمر تنهای تنها بمونم

          با یاد خدا دلها آرام می گیرد

گرید به حالم کوه و در و دشت از این جدایی

می نالد از غم این دل دمادم فردا کجایی

سفر بخیر سفر بخیر مسافر من

گریه نکن گریه نکن به خاطر من

باران می بارد امشب دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم شاید از فکر سفر برگردی امشب

از تو دارم یادگاری سردی این بوسه را پیوسته برلب

قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را با تو ای عاشقترین بد کرده ام من

رنگ چشمت رنگ دریا سینه ی من دشت غم ها

یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها

باران می بارد امشب تورو کم دارم امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت برده میل زنگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمیشه باور من

رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهت

زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهت

با یاد خدا دلها آرام می گیرد

دلم برات تنگ شده جونم

می خوام ببینمت نمی تونم

بین ما دیوارای سنگی

فاصله یک عمره میدونم

بغض ترانمو شکستن

می خوام بگم عاشقت هستم

تو عین نا باوری یک شب

خالی گذاشتی هر دو دستم

تو بودی تمام هستی و مستی

 و راستی و تمام قصه ی من

تو بودی سنگ صبورم و

نگاه دورم و لبهای بسته من

نیمه شب از خوابم پا میشم

نیستی پیشم باز دیوونه میشم

دوری تو تیشه زد به ریشم 

 نیستی پیشم...

بی صدا از من خالی میشم

هم صدا با بی حالی میشم

گونه هام خیس از شبنم غم    

 نیستی پیشم...

تو بودی تمام هستیو مستی و

راستی وتمام قصه ی من

تو بودی سنگ صبورم و

نگاه دورم و لبهای بسته من

                                             سلطان مشکی پوش رضا صادقی

                                   با یاد خدا دلها آرام می گیرد

گلم از خود رهیدن را بیاموز   

                                         به سر منزل رسیدن را بیاموز

مجال تنگ و راهی دور در پیش

                                          به پاهایت دویدن را بیاموز

زمین بی عشق خالی سردو مرده است

                                           به قلب خود تپیدن را بیاموز

جهان جولنگهی همواره زیباست

                                           به چشمت خوب دیدن را بیاموز

با یاد خدا دلها آرام می گیرد

""  . . . من سراغ رد پایی میگردم


میان برگریزه هایی كه خاموش و سردند


 . . . انگار غروبی تلخ را فرو میدهند


نمیدانم تا به كی خاطره ات یاریم میكند  . . .


نمیدانم تا به كی واپسین نگاهت را در آغوش بگیرم . . .


تمام لحظه هایم گر گرفته اند میان این عطر سرد و لزج . . .


نكند تو هم چون دیگران شده ای


قرارمان یادت رفته  . . .


آخ  . . .


این عادت . . .


این عادت تمام زندگیم را میسوزاند


اینكه گم شوی میان خاطره ای كه هیچ نشانی از تو ندارد


ایكاش تمام شوند این ثانیه ها  . . .


ایكاش . . . ""